Na het ontbijt lopen we nog even de Wallfahrtskirche Maria Laach binnen, een gotische kerk waarvan veel van de middeleeuwse inrichting bewaard is gebleven. Binnen valt een schilderij van Maria met Kind op. Maria heeft aan haar rechterhand zes vingers. Het is een mooie bedevaartskerk.

We checken uit en beginnen aan de wandeling naar de top van de Jauerling. Met 960 meter is dit de hoogste berg van de Wachau en omgeving. Het is stralend weer, maar in het bos is het nog lekker koel.

Het is een leuke klim door het Naturpark Jauerling-Wachau, afwisselend door bos en meer open gebieden. Opnieuw passeren we de nodige kerstboomkwekerijen en soms ook kleine dorpen.

Na bijna 7 kilometer en 500 hoogtemeters bereiken we de Jauerling-Warte, een houten uitkijktoren van 38 meter hoog. Voor € 2 per persoon mogen we de trappen op naar boven. Hoewel het wat heiig is, hebben we een prachtig uitzicht rondom.

Vlakbij zien we een monument. Het blijkt te zijn voor de Duitse grondlegger van de turnbeweging. Weer een stuk verder, in het hier donkere bos, staat de Gipfelring, de echte top van de Jauerling. Aan de binnenzijde van de ring staan allemaal Duitse spreuken. Ik maak er een video van en kijk dan waar Chris blijft.

Hij liep net nog achter mij, maar is ineens verdwenen in het donkere bos. Ik roep, maar hoor hem niet. Bizar gevoel. Ineens is hij weg, maar hij kan toch niet ver zijn? Nog maar een keer roepen. In de verte hoor ik wat terug. Best ver weg. En dan zie ik hem aan de bosrand. Hij had een afslag gemist. Waren we elkaar toch bijna kwijtgeraakt.

We lopen verder en komen bij een kruis. Het kruis blijkt bij de ‘Falscher Gipfel’ te staan. Dan hebben we alle toppen en neptoppen gehad en dalen we weer af.

Na een kwartiertje komen we aan bij Naturparkgasthaus am Jauerling. Een heerlijk terras met houten tafels en een prachtig uitzicht over de Donau en de omliggende wijngaarden. We bestellen zoals altijd twee thee. Over het eten twijfelen we. Allemaal zware kost op de kaart. We vragen of we ook een kindermenu mogen. Dat vinden ze prima. En zo krijgen we allebei een heerlijke schnitzel in een aanvaardbaar formaat, met knapperige frietjes. Perfect. Het is hier goed toeven. We bestellen nog een keer thee. We hebben de tijd.

Daarna dalen we af richting Thurn in der Wachau. Onderweg struikel ik over een steen. Bam, recht naar voren. Mijn hand, knie en elleboog vangen de klap op. Gelukkig deze keer niet op mijn hoofd, zoals in Ierland, maar het is wel even een déjà-vumoment. Ik moet ook deze keer weer echt even bijkomen van de klap. En weer, net als in Ierland, over een kei op een verder makkelijk wandelweggetje.

Gelukkig doet alles het nog en heb ik alleen wat schrammen. Chris heeft heel lief  al wat pleisters opgediept uit zijn rugzak.

In Thurn passeren we een tuintje waar een heel oud vrouwtje zit dat ons groet. We praten even. De communicatie is gebrekkig, maar de vriendelijkheid groot.

We zijn nu niet ver meer van Mühldorf, waar we slapen, maar er zit nog een hele steile heuvel tussen. Omhoog gaat ons goed af. We staan al snel bij de twee kruizen (waarom twee?) op de top. Chris schrijft nog een boodschap in het boek dat erbij ligt. We hebben ook hier weer een prachtig uitzicht rondom.

Maar dan moeten we ook nog naar beneden. Ik haat die hele steile afdalingen. Het is eng en mijn tenen botsen irritant tegen de voorkant van mijn schoenen. We zijn veel langer bezig met afdalen dan met klimmen.

Rond vier uur zijn we bij ons hotel. Er is niemand (Ruhetag) en we kunnen er niet in. Ik bel het nummer dat op een briefje op de deur staat. De man zegt dat ik per e-mail een code heb gekregen voor een sleutelkastje. Hij weet het niet uit zijn hoofd.

Uiteindelijk vind ik tussen al mijn e-mails de code en kunnen we naar binnen.

Omdat er verder niets open is in het dorp, eten we wat bij het koffietentje dat bij de supermarkt hoort. Ze hebben kleinere lunchgerechten. Prima, en we zitten er heel prettig.

Overnachting: Hotel Weißes Rössl, Mühldorf.

Gelopen: 13,5 km
Omhoog: 665 m
Omlaag: 890 m