Gastheer Seamus van onze AirBnB doet er alles aan om het ons naar de zin te maken. Hij heeft zelfs wat spullen voor het ontbijt klaargezet: yoghurt, granola, zelfgebakken brood, jam en een vers glas sinaasappelsap. Hoewel we er prima hebben verbleven, voelt het alsof de gastheer zijn leven even on hold heeft gezet tijdens onze aanwezigheid. Hij laat zich af en toe zien en dan praten we gezellig, maar we zien hem niet avondeten, ontbijten of van de badkamer gebruik maken, terwijl er geen tweede keuken of badkamer in het huis is. Ik denk dat hij dat weer doet als wij weg zijn.

Maureen’s Taxi is keurig op tijd, zelfs vijf minuten te vroeg om 8.25 uur. We nemen snel afscheid van Seamus en kruipen in de knalrode Kia. De chauffeuse verwelkomt ons hartelijk vanachter het stuur. We leggen zelf de rugzakken in de kofferbak tussen wat spullen voor de hond in.

Ze zet ons af in Coars (in the middle of nowhere), waar we de Kerry Way weer oppikken. Onderweg stopt ze nog bij een aantal bezienswaardigheden en vertelt ze over historische gebeurtenissen. Ze maakt dit ritje vaker.

Om kwart voor negen zijn we alweer aan de wandel. Het gaat direct steil omhoog door een drassig berggebied met gras, heide en rotsen. Het pad is slecht zichtbaar en bij iedere stap moeten we goed kijken waar we terechtkomen. Het gaat omhoog, omlaag, omhoog, omlaag. Heel geconcentreerd lopen we verder. We volgen de kam van de heuvel en hebben prachtige uitzichten over de valleien links en rechts. Het terrein is zo geaccidenteerd dat we na twee uur nog niet eens vier kilometer hebben afgelegd.

Uiteindelijk komen we rond half twaalf weer uit op een asfaltweggetje. Even kilometers maken. Een uur later lopen we door Mastergeehy. Het is geen echt dorp, maar een paar huizen bij elkaar. Er staat een muurtje met een zitrand waar we even uitrusten en wat eten. We zijn ongeveer op de helft.

We klimmen opnieuw omhoog naar een typische Iveragh hogback ridge. Een smalle, afgeronde heuvelrug die als een ruggengraat door het landschap loopt. Het is hier erg mooi. Een open, drassig landschap met gras, hei en rotsen. Af en toe schapen en soms zelfs koeien. Wederom prachtige uitzichten links en rechts op de bergen en valleien. In de velden groeit ook het witte, pluizige veenpluis.

In de verte zien we links het gigantische meer Lough Currane liggen, dat uitmondt in de Atlantische Oceaan. Rechts ligt een grote baai. Mooi is het hier. In de buurt van Waterville dalen we weer af en komen we rond vier uur op een asfaltweggetje. Ik ben nu echt wel moe en heel blij als we een uur later aankomen bij het historische Butler Arms Hotel.

Het hotel is onlangs overgenomen, waardoor de kamerprijzen flink zijn gestegen. Gelukkig konden wij nog profiteren van het oude tarief, omdat ik onze kamer al vóór de overname had geboekt. Het hotel bestaat al sinds 1884 en heeft door de jaren heen verschillende bekende gasten ontvangen, onder wie Charlie Chaplin.

Het hotel ligt direct aan zee in het mooie Waterville, een populaire plaats aan de Ring of Kerry. Waterville is vooral bekend omdat Charlie Chaplin hier vanaf 1959 jarenlang met zijn familie vakantie vierde. Ter herinnering aan hem staat er aan de boulevard een standbeeld.

We eten in de druk bezochte, gezellige Fishermen’s Bar. De pub hoort bij het hotel en is populair. We kunnen nog net een tafeltje krijgen. Na het eten doen we nog wat boodschappen bij de buurtsuper en kijken even bij de zee.

Daarna gaan we in de relaxstand. Een kop thee met iets lekkers op de kamer, een boekje lezen, wat internetten, het verslag van de dag schrijven en slapen. We zijn supermoe na deze prachtige, inspannende etappe.

Overnachting: Butler Arms Hotel

Gelopen: 19,2 km
Omhoog: 777 m
Omlaag: 922 m