Gisteravond kwam een hotelmedewerker ons ontbijt al op een dienblad brengen. Melk, sinaasappelsap, yoghurt, kaas en vleeswaren stonden in een bak met ijsklontjes. De overige onderdelen, zoals brood, muesli en jam, stonden ernaast. Een wat ongewone oplossing op onze vraag of we al om half acht konden ontbijten in plaats van acht uur. We willen op tijd bij de bushalte zijn.

Na het ontbijt op de kamer pakken we de rugzakken weer in. Ze zitten wat voller dan anders met onze hoge wandelschoenen en regenkleding erin. We hebben allebei onze reservegympen aan en een regenbroek of regenjas is in de bus niet nodig.

Er is wat verwarring bij de bushalte. Aan beide kanten van de straat staat er een. We dachten dat we aan de kant van het verkeer richting Cork moesten zijn, maar op het bord daar staat Harrington’s bus 231 naar Cork niet vermeld. Aan de overkant wel. Niet logisch, maar daar gaan we toch maar staan.

We kijken goed in beide richtingen. Van welke kant zal de bus nu komen? Het duurt en duurt. Dan zien we een kleine bus aankomen. We zwaaien en gelukkig stopt hij. We stonden dus toch aan de verkeerde kant. We maken de chauffeur erop attent dat de informatie op de borden niet klopt. Daar is hij blij mee, want hij wist het niet. Gisteren stond er ook al  iemand aan de verkeerde kant. Best vervelend als je daardoor een bus mist die maar twee keer per dag rijdt. 

Twee uur later zijn we in Cork. Het is rond half elf. We doden de tijd in een Starbucks, de English Market, een boekenwinkel en op een terrasje waar we samen een Indiaas lunchgerecht delen. Een grote stad voelt na zo'n wandelvakantie altijd wat onwerkelijk en vooral erg druk.

Daarna nemen we de bus naar Cork Airport. We zijn erg vroeg en onze vlucht heeft bovendien vertraging. Een beetje lezen, internetten en mensen kijken. Zo'n reisdag is meestal niet zo spannend.

We vertrekken uiteindelijk een uur later dan gepland. Verder verloopt de reis zonder problemen. In de loop van de avond zijn we weer thuis en kunnen we nagenieten van alweer een prachtige wandelvakantie.

In totaal hebben we 316 kilometer gewandeld. Daarbij hebben we 10.952 hoogtemeters geklommen en 10.989 hoogtemeters gedaald.

Qua afstand en hoogteverschillen is dat verrassend vergelijkbaar met de Coast to Coast Trail in Engeland, die we in 2024 in hetzelfde aantal wandeldagen liepen. Toch voelde deze tocht zwaarder. Natuurlijk zijn we inmiddels twee jaar ouder, maar het grootste verschil zat in de ondergrond. De paden in Ierland waren vaak nat, drassig, modderig en zompig. Regelmatig waren we meer aan het hoppen van graspol naar graspol dan daadwerkelijk aan het wandelen. Dat kostte behoorlijk wat energie.

We zijn dan ook trots dat we deze tocht hebben volbracht. Het was een schitterende reis door een prachtig en afwisselend landschap. De Kerry Way vonden we iets makkelijker begaanbaar, met mooie afwisselende etappes. De Beara Way was ruiger, avontuurlijker, dichter bij de zee en misschien zelfs nog net iets mooier.

Samen vormden ze een onvergetelijke wandelervaring. Ierland heeft ons verrast met zijn gastvrijheid, indrukwekkende natuur, ruige bergen, grillige rotsformaties, prachtige kusten, gezellige pubs, lekkere eten, eindeloze schakeringen groen, bloemen en natuurlijk schapen. Heel veel schapen.