Gisteren was de keuken van onze lodge (hostel) nogal een rommeltje toen we aankwamen. Vanmorgen was alles opgeruimd en stonden de ontbijtgranen, brood, jam en fruit netjes uitgestald. Samen met de melk en yoghurt was er meer dan voldoende voor een gezond ontbijtje.

Vandaag gaan we wandelen naar Dursey Sound, een smalle zeestraat aan het uiteinde van het Beara-schiereiland waar sterke getijdenstromen het vasteland scheiden van Dursey Island. Hier is ook de Dursey Island Cable Car, een kleine kabelbaan die Dursey Island verbindt met het vasteland bij Dursey Sound. Het is de enige kabelbaan in Ierland die over open zee gaat. Vroeger werd deze gebruikt voor het vervoer van schapen, nu is de cabine geschikt gemaakt voor personen.

We lopen vanuit Allihies richting zee. We passeren een zandstrand met daarnaast een camping. Die zie je hier niet veel. We lopen over allerlei paadjes en landweggetjes, met veel stiles in de eerste kilometers. De Atlantische Oceaan ligt steeds rechts van ons.

Onderweg passeren we verspreide boerderijen en huizen. Wat is het hier mooi, met zoveel ruimte en stilte. Geen auto’s, geen vliegtuigen. Alleen groene hellingen, de ruige kust, de oceaan en uitzicht op eilanden en bergen in de verte. Het kan zo op een ansichtkaart. Het weer helpt ook mee. Regelmatig schijnt de zon en de wolkenluchten zijn prachtig.

Een van de hoogtepunten van vandaag is Garinish Beach en de pier ernaast, waar bootjes via een slipway te water kunnen worden gelaten. Er liggen wat rotseilandjes rond het natuurlijke haventje. We lunchen hier in het zonnetje. Het is twaalf uur en we hebben al tien kilometer gelopen.

Dan volgt een flinke klim. We zijn zelf een beetje verbaasd hoe vlot we omhoog lopen. En dan de beloning. Boven op de top zien we Dursey Island prachtig liggen en we zien de Dursey Island Cable Car als een klein luciferdoosje aan de kabel boven Dursey Sound zweven.

Waar we ook blij van worden is de foodtruck bij de cable car. Hij is open!

We dalen voorzichtig af. Het is steil en dan merken we vooral dat we ouder worden. Minder lenig en meer angst om uit te glijden of te vallen. Het duurt even voordat we echt beneden zijn en iets kunnen bestellen bij de foodtruck.

De jongeman van de foodtruck stond gisteren ook in de foodtruck in Allihies. Hij is de eigenaar van beide wagens. Hij herkent ons ook. Vandaag is hij samen met zijn moeder. Het blijkt dat we langs zijn huis in aanbouw zijn gelopen, waar we al die kreeftenfuiken zagen. Die zijn ook van hem. Hij wil zelf lobster gaan vangen.

We bedenken even wat we gaan doen. Het is twee uur en we hebben een paar opties. We kunnen teruglopen naar Allihies of wachten op de enige bus om 16.20 uur. In dat geval zouden we nog heen en weer kunnen met de cable car naar het eiland. Chris is echter geen fan van kabelbaantjes en ik vind teruglopen met dit mooie weer ook heerlijk. De keuze is dus snel gemaakt.

Maar voor dat we teruggaan eerst nog een paar foto’s van de cable car van dichtbij. Leuk hoor: het is een kleine cabine met een bankje aan weerszijden, waar ongeveer zes mensen in passen.

De terugweg gaat iets sneller dan de heenweg. We snijden een stukje af via de hoofdweg. We lopen voorzichtig, want de weg is smal en er rijden toch wat toeristen. Daarna volgen we weer dezelfde landweggetjes en paadjes als op de heenweg.

We komen ook de vader tegen van de jongeman van de foodtruck. Hij loopt toevallig bij het huis van zijn zoon. We maken een praatje over het vangen van lobster. Zo hebben we de hele familie gezien, grappig toeval.

We zijn rond vijf uur weer terug in Allihies. Snel even opfrissen en daarna eten we bij de buren, O'Neill's Bar & Restaurant. De heerlijke Irish lamb stew gaat er goed in na een dag wandelen. Gezellige pub.

Overnachting: Coppermines Lodge

Gelopen: 24,6 km
Omhoog: 918 m
Omlaag: 918 m